Zabawa

Przed utrwaleniem się tych cech broni dziecko wejście w środowisko swych rówieśników, w którym dominuje zabawowy stosunek do rzeczywistości. Środowisko to może składać się z rodzeństwa, wówczas nabiera ono większej stabilności, ale jednocześnie związki uczuciowe są w nim bardziej powikłane, lub z doraźnych towarzyszy zabawy – związki uczuciowe są wtedy luźniejsze i prostsze, grupa jest bardziej labilna, jej skład zmienia się, a hierarchia władzy w grupie ulega różnorodnym wahaniom.

Zabawa łagodzi w znacznym stopniu walkę o władzę i posiadanie. Uczy dziecko, że raz rządzi się samemu, a innym razem jest się przez kogoś rządzonym, że raz coś się zdobywa, to znów traci. Charakterystyką zabawy jest zmienność, a zmienność jest zasadniczą cechą życia. Zabawa zmniejsza lęk przed otoczeniem społecznym, gdyż ma się tu do czynienia z rówieśnikami, płaszczyzna kontaktu jest pozioma, a nie pochyła jak w stosunku do rodziców. Poza tym w zabawie zawsze istnieje coś „nie na serio”, „na niby”, ma ona w sobie więcej teatru niż realności życia. Wprawdzie na całe życie można spojrzeć jako na swoisty teatr, ale prawdopodobnie właśnie to spojrzenie zawdzięczamy okresowi zabawy, który jest tak ważny dla prawidłowego rozwoju osobowości.

Okres zabawy bardzo łagodzi skutki pierwszego starcia z otoczeniem społecznym i jego normami. Wspomniane przykre cechy okresu analnego ulegają złagodzeniu i stopniowo znikają. Dziecko staje się bardziej elastyczne, nie przeżywa tak silnie problemu władzy i posiadania, uczy się przegrywać i dostosowywać do norm otoczenia.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>