Typ schizoidalny (autystyczny)

W wypadku pośrednich zmian osobowości cechy lękowe są bardziej utajone, maskowane są one przez różnego rodzaju mechanizmy obronne, które mają ochronić danego człowieka przed negatywnymi uczuciami lęku i agresji. By uchronić się przed sytuacją zagrożenia, najłatwiej jest z niej się wycofać. Człowiek taki (autystyczny, schizoidalny) z góry zakłada, że ze strony otoczenia spotkać go mogą wyłącznie przykrości, i z góry przyjmuje postawę wycofującą się. Odnosi się to głównie do otoczenia społecznego, gdyż ono jest zasadniczym środowiskiem czowieka i w nim człowiek napotyka najwięcej zagrożeń. Człowiek taki lepiej czuje się w samotności, wśród książek, dzieł sztuki, przyrody, zwierząt: ludzi boi się i ich unika.

Pogotowie lękowe u takich ludzi nie jest jawnie powiększone ani też nie ma objawów wzmożonej mobilizacji układu we- getatywno-endokrynnego, gdyż unikają oni sytuacji zagrożenia, starają się utrzymać bezpieczny dystans w stosunku do otaczającego świata: stąd prawdopodobnie bierze się u nich przewaga postawy racjonalnej, forma góruje nad kolorytem, druga faza metabolizmu informacyjnego nad pierwszą. Za to unikanie zagrożenia i lęku człowiek autystyczny płaci brakiem kontaktu emocjonalnego z otoczeniem (stłumienie pierwszej fazy metabolizmu informacyjnego), co nieraz boleśnie odczuwa: chciałby się do świata zbliżyć, przebić przysłowiową szklaną szybę, która go od świata oddziela, ale zazwyczaj przebicie takie jest niemożliwe. Jeżeli do niego dochodzi, to najczęściej przez wybuch lęku i (lub) agresji.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>