Sztywność

Objawem typowym dla lęku jest utrata zmysłu humoru. Człowiek w lęku nie potrafi się śmiać, wszystko bierze na serio. Poczucie humoru wymaga dystansu w stosunku do otaczającego świata, musi się mieć swobodę tworzenia w danej sytuacji różnorodnych, nieraz paradoksalnych struktur czynnościowych. Gdy przestrzeń wolna czowieka jest zredukowana do minimum, jak w depresji lub lęku, wówczas traci się tę swobodę tworzenia struktur czynnościowych, typową dla drugiej fazy metabolizmu informacyjnego.

Łatwość tworzenia struktur czynnościowych, charakterystyczna dla drugiej fazy metabolizmu informacyjnego, sprawia, że nasz obraz otaczającego świata jest zmienny, raz możemy świat widzieć w ten, to znów w inny sposób. Tę zmienność (kalejdoskopowość) obrazu człowiek uzyskuje dzięki temu, iż jego układ nerwowy (w szczególności neocortex) wydłuża niepomiernie w porównaniu ze światem zwierzęcym centralny odcinek łuku odruchowego (tj. odległość między receptorem a efektorem). Ten dystans w stosunku do otoczenia daje znacznie więcej wolnej przestrzeni człowiekowi niż zwierzętom.

W porównaniu z światem zwierzęcym człowiek ma znacznie więcej swobody w stosunku do swego otoczenia. Lęk redu- kuje tę swobodę, w lęku otaczający świat przytłacza, zagraża, jest w nim ciasno, nie ma czym oddychać. (Ńie wiadomo zresztą, czy przeżywane często w lęku uczucie duszności nie wiąże się z ograniczeniem wolnej przestrzeni – człowiek w lęku jest zmobilizowany do maksymalnej aktywności, ale nie ma gdzie się poruszać, jest mu ciasno, a tym samym duszno.) Z ograniczeniem wolnej przestrzeni łączy się znaczne zubożenie w produkcji struktur czynnościowych. Nieograniczone bogactwo tych struktur jest cechą charakterystyczną drugiej fazy metabolizmu informacyjnego, uzyskane dzięki rozwojowi nowej kory mózgu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>