Społeczne kryteria urojenia

Może wydawać się dziwne, że rozdział poświęcony lękowi społecznemu zatytułowano: „Lęk urojeniowy”. Istotą urojenia jest wypaczenie obrazu rzeczywistości. Nie jest to ścisła definicja, gdyż nie wiemy, jak wygląda obraz rzeczywistości nie wypaczony i czy nasze tzw. normalne jej widzenie nie jest już wypaczeniem. Na ogół przyjmuje się concensus opinii publicznej: to, co większość ludzi uważa za rzeczywistość, nie jest traktowane jako urojenie. Łatwo zdarzyć się może, że sposób widzenia rzeczywistości w jednym kręgu kulturowym uważany za normalny, w innym może sprawiać wrażenie urojeniowego.

Na ogół też dla społecznie aprobowanych sposobów widzenia rzeczywistości nie stosujemy terminu „urojenie”. Urojenia ma poszczególny człowiek, gdy jego sposób widzenia rzeczywistości przeciwstawia się temu, co przez otoczenie jest aprobowane. Już w ograniczeniu terminu „urojenie” do życia psychicznego jednostek uwidacznia się społeczny charakter tego określenia. Człowiek cierpiący na urojenia jest zwykle wykluczony z ludzkiej wspólnoty, grupa społeczna wyrzuca go poza krąg normalności, jest on „inny”. W psychopatologii przyjmuje się na ogół, że urojenia świadczą o psychozie, tj. o chorobie psychicznej. W ten sposób grupa społeczna broni się przed innością. Trzeba widzieć świat tak, jak widzą go inni. Oczywiście każdy człowiek widzi świat trochę inaczej, ale zasadniczy schemat pozostaje wspólny i nie można poza ten schemat wyjść, nie narażając się na etykietę paranoika.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>