Skala

Skala przeżyć lękowych jest bardzo rozległa. Najlepiej uwidacznia się to przy omówionym powyżej lęku dezintegracyj- nym, który może wahać się od minimalnego niepokoju, występującego przy każdej zmianie interakcji z otoczeniem (odruch orientacyjny), do maksymalnego natężenia lęku, jak np. przy nagłej, nieoczekiwanej i całkowitej zmianie sytuacji zewnętrznej (np. w wyniku jakiegoś kataklizmu) lub przy gwałtownej zmianie obejmującej zarówno świat zewnętrzny, jak i wewnętrzny człowieka (np. w schizofrenii). Również jakościowo uczucie lęku może różnie się przedstawiać. Może istnieć tylko gwałtowna potrzeba ucieczki, jak najszybciej oderwać się od sytuacji zagrożenia: tendencja ucieczkowa może mieszać się z ciekawością, z podziwem, a nawet zachwytem: w tych wypadkach postawa ucieczkowa nie jest „czysta”, ma domieszkę postawy przeciwnej „do”, uczucie jest bardziej ambiwalentne.

Lęk stanowi domieszkę wszystkich naszych aktywności, każda bowiem aktywność wymaga wyjścia w otaczający świat, a ten zawsze kryje w sobie znane i nie znane niebezpieczeństwa. Każda też aktywność jest sprawdzeniem siebie, a to może wypaść dodatnio albo też ujemnie, tym samym każda aktywność pociąga za sobą niebezpieczeństwo poczucia winy. Nawet gdy zbliżamy się do przedmiotu naszej miłości, odczuwamy niepokój, czy uda się realizacja tego, o czym tak długo marzyliśmy. Lęk jest w jakimś stopniu „solą” naszych przeżyć, bez niego życie nie miałoby smaku, pokonując bowiem lęk

– co jest konieczne, by rozszerzać swą przestrzeń życiową

– doznajemy uczucia zadowolenia, że my jesteśmy zwycięzcami, a nie otaczający nas świat.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>