Norma i patologia struktury rodzinnej

Z psychopatologii klinicznej wiadomo, jak ujemnie odbijają się na rozwoju luki w okresie zabawowym. Dzieci pozbawione kontaktów zabawowych niekiedy wyrastają na chorych na schizofrenię lub psychopatów. Kontakt z otoczeniem społecznym w płaszczyźnie poziomej stwarza też pewne niebezpieczeństwa, wyzwalające postawy lękowe, a nawet urojeniowe. Łatwiej patologię tego typu kontaktów obserwować w grupie rodzinnej, gdy rówieśnikami jest rodzeństwo, gdyż dzięki temu struktura wzajemnych związków jest trwalsza niż w dorywczych grupach zabawowych, gdzie rówieśnicy wciąż się zmieniają i struktura socjalna jest tym samym chwiejniejsza.

Specyficzne cechy osobowości jedynaków mogą wskazywać na to, że inne znaczenie dla rozwoju osobowości ma gru- pa rówieśników rodzinna, a inne grupa zabawowa czy szkolna, z którą dziecko jest emocjonalnie słabiej związane. Jedynacy są na ogół bardziej egocentryczni, mają większe trudności w dostosowaniu się do norm życia społecznego, zazwyczaj dłużej zachowują cechy charakteru właściwe dla okresu oralnego lub analnego (tzw. niedojrzałość emocjonalna). Ich rozwój osobowości przebiega trudniej i burzliwiej. Lęk przed otoczeniem społecznym jest u nich zazwyczaj większy niż u dzieci z rodzin wielodzietnych.

Fakt, że istnieje osobowość jedynaków, przemawia za tym, że nie można stawiać znaku równości między grupą rówieśników w obrębie tej samej rodziny a grupą rówieśników przypadkową (zabawową, szkolną itp.). W rodzinie kontakt z rówieśnikami (rodzeństwem) jest koniecznością, nie można przed nim uciec. Natomiast w innych grupach, np. zabawowych czy szkolnych, jest on dobrowolny, dziecko może zawsze izolować się, wycofywać z kontaktu z tymi grupami.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>