Norma i patologia struktury rodzinnej cz. II

Poza tym dystans jest znacznie mniejszy w grupie rodzinnej niż w grupach luźnych. Skutkiem tego związki emocjonalne są dynamiczniejsze i silniej się utrwalają. Większa też jest stabilność w grupie rodzinnej niż w grupach luźnych, dzięki czemu stosunki w płaszczyźnie poziomej stają się lepiej uformowane niż wówczas, gdy ograniczają się tylko do grup luźnych, w których członkowie grupy często się zmieniają.

Z trójcy twórców psychoanalizy Adler, jak wiadomo, zajmował się głównie układem stosunków emocjonalnych między rodzeństwem. Freud zaś koncentrował się przede wszystkim na wzajemnym stosunku dziecka i rodziców. Trafnie też, jak się zdaje, Adler w swojej poziomej analizie rodziny (analiza pozioma – analiza stosunku dziecka do rodzeństwa, analiza pochyła – stosunku dziecka i rodziców) skupiał się na problemie władzy i znaczenia. W płaszczyźnie pochyłej władza jest już ustalona, tkwi ona w samej strukturze interakcji z otoczeniem społecznym. Otoczenie to jest zawsze wyżej, ma nawet cechy wszchmocy i absolutnej sprawiedliwości, o czym była już mowa. Natomiast w płaszczyźnie poziomej na czoło wysuwa się walka o władzę, o zajęcie pierwszego miejsca w grupie.

Hierarchia władzy jest istotnym czynnikiem stabilizującym strukturę grupy, bez niej struktura ta ulega rozpadowi, występuje chaotyczna i nieraz bezwzględna walka o władzę. W społeczeństwach zwierzęcych hierarchia władzy odgrywa ważną rolę w uporządkowaniu życia społecznego. Gdy zostanie ona rozbita, np. na skutek pomieszania zwierząt z różnych grup, wówczas w grupie występuje chaos, zwierzęta bez przerwy walczą o zdobycie wyższej pozycji w grupie.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>