LĘK PSYCHOORGANICZNY

Zespoły psychoorganiczne dzielimy na trzy grupy kliniczne: ostre (zamąceniowe), przewlekłe (otępienne) i charakteropatyczne. W ostrych i przewlekłych zespołach psychoorganicz- nych na pierwszy plan wysuwają się zaburzenia pamięci. Gwałtownie przebiegają one w ostrych, prowadząc do rozbicia struktury czasoprzestrzennej, co klinicznie objawia się stanem splątania. Stopniowo występują w przewlekłych zaburzeniach pamięci: tworzenie engramów pamięciowych staje się coraz trudniejsze, wytworzone engramy ulegają stopniowo wymazaniu, poczynając od engramów najświeższej daty. W grupie charakteropatycznej na czoło wysuwają się zaburzenia procesów hamowania, formy zachowania i przeżywania są wybuchowe, impulsywne, emocjonalne, a wskutek tego często nie dostosowane do ogólnych norm współżycia. Tak zwani psychopaci impulsywni i socjopaci rekrutują się w znacznej mierze z tej grupy. Procesy hamowania jako delikatniejsze szybciej ulegają uszkodzeniu niż procesy pobudzenia. Można by tu też myśleć o zaburzeniach pamięci, gdyż zapisy pamięciowe odgrywają często rolę hamulca i moderatora w stosunku do tworzących się struktur czynnościowych, nadają im one kształt: bez zapisu pamięciowego struktura czynnościowa jest prymitywna, jakby naga.

We wszystkich trzech grupach zespołów psychoorganicz- nych spotykamy się z lękiem, który w zależności od charakteru zespołu może mieć różną postać i genezę. W ostrych zespołach psychoorganicznych lęk przede wszystkim jest wyzwolony nagłą dezorganizacją metabolizmu informacyjnego. Jest to więc lęk typu dezintegracyjnego, jaki spotyka się w nowej, niezwykłej sytuacji (w śladowej formie przy każdym bodźcu orientacyjnym), a w skrajnym nasileniu – w schizofrenii. Zapis pamięciowy odgrywa rolę porządkującą wobec metabolizmu informacyjnego. Dzięki pamięci otrzymywane informacje zostają uporządkowane na współrzędnych czasu i przestrzeni. Pamięć odgrywa rolę nitki, na którą nanizane są poszczególne wydarzenia. W ostrym zespole psychoorganicznym nitka ta pęka, paciorki zapisów pamięciowych rozsypują się w nieładzie, powstaje chaos przestrzenny i czasowy. Typowa dla tych stanów jest dezorientacja w czasie i przestrzeni. Określony porządek jest warunkiem orientacji i działania w otaczającym świecie: gdy porządek ten ulegnie rozbiciu, człowiek staje się bezradny.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>