Lęk i nadzieja w psychozach endogennych – kontynuacja

Nadzieja jest zasadniczym warunkiem kontynuacji życia: od niej zależy spełnienie zarówno pierwszego, jak drugiego prawa biologicznego, a u człowieka od niej zależy też rozwój kultury. Postawy optymistyczna i pesymistyczna, które ujęto tu jako pierwsze i zasadnicze urojenie, zależą na pewno od wielu czynników, ale niewątpliwie ich zasadniczy schemat kształtuje się na modelu stosunku z pierwszym przedstawicielem świata społecznego, tj, z matką. Z innych czynników kształtujących należy wymienić wpływy genetyczne, formy wychowania, panujące w danym kręgu społecznym poglądy filozoficzno-religijne, doświadczenia w kontaktach społecznych, klęski i sukcesy itp. Z codziennego doświadczenia i codziennych obserwacji wiadomo, jak bardzo postawa optymistyczna lub pesymistyczna wpływa na nasz obraz świata i własnej osoby, jak od niej zależy nasza aktywność w otoczeniu i ekspansja w otaczający świat, jak kształtuje ona nasz stosunek do ludzi itp.

Całkowity brak nadziei jest sytuacją skrajną, rzadko w życiu się zdarzającą, przejściowo występuje w depresjach. Zwykle u największych nawet pesymistów istnieje choćby cień nadziei. Nadzieja bowiem jest warunkiem życia: musi istnieć wiara w przyszłość, gdyż życie jest ustawicznym dążeniem do przyszłości. Postawy optymistyczna i pesymistyczna określają ilościową różnicę w nasileniu nadziei. Nasilenie to jest duże w postawie optymistycznej, a małe – w pesymistycznej. Jak na ogół wszystkie zasadnicze zjawiska w przyrodzie ożywionej, tak i nasycenie nadzieją wykazuje stałe oscylacje zgodne z oscylacjami dynamiki życiowej. Wahania te jednak dokonują się wokół zasadniczego poziomu, który jest trwały i niezmienny, ponieważ tak silnie wpływa na zniekształcenie obrazu świata: określono ten poziom jako podstawowe urojenie.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>