Lęk jest uczuciem

Lęk jest uczuciem, które najsilniej działa w kierunku ucieczki od otoczenia społecznego. Lęk społeczny prowadzi więc do autyzmu, ale jest to autyzm fizjologiczny, wybiórczy, odnoszący się tylko do określonych sytuacji społecznych. W jednych sytuacjach społecznych człowiek staje się autystyczny, a w innych – syntoniczny. Na tym zresztą polega bogactwo interakcji z otoczeniem społecznym. Człowiek, który w każdym środowisku społecznym czułby się jednakowo dobrze i był jednakowo syntoniczny, sprawiałby równie nienormalne wrażenie, jak człowiek wycofujący się przed każdym kontaktem społecznym, stale autystyczny. Zjawisko nadmiernej syn- tonii występuje w stanach maniakalnych i jest ono równie patologiczne, jak typowe dla tych stanów wzmożenie dynamiki życiowej.

W autyzmie psychicznym już nie ma poczucia fikcyjności: to, co zostało wyrzucone w zewnętrzną przestrzeń, staje się rzeczywistością. Różnica więc między autyzmem prepsycho- tycznym a psychotycznym sprowadza się do poczucia realności.

Czym jest poczucie realności? Powstaje ono z ustawicznego ścierania się z otaczającym światem, z ustawicznego ścierania się własnych struktur czynnościowych ze strukturami otoczenia, z oporu, który stawia otoczenie i który trzeba pokonać. Gdy człowiek ucieka przed swym otoczeniem, rezygnuje wówczas z interakcji z nim, rezygnuje tym samym z rzeczywistości, żyje w świecie marzeń, planów, ale zdaje sobie sprawę, że to są jego własne struktury czynnościowe, że na skutek izolacji od otoczenia nie urzeczywistniają się, gdyż urzeczywistnienie jest możliwe tylko w przestrzeni zewnętrznej.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>