Lęk biologiczny – czynniki wewnętrzne i zewnętrzne

Lęk biologiczny może wiązać się z zagrożeniem pierwszego lub drugiego prawa biologicznego. W wypadku zagrożenia prawa zachowania własnego życia niebezpieczeństwo może pochodzić z zewnątrz, z otaczającego świata, lub od wewnątrz, z wnętrza ustroju. W pierwszym wypadku lęk jest przedmiotowy, tzn. znamy niebezpieczeństwo, które nam zagraża. Percepcja zagrożenia musi poprzedzać powstanie sygnału alarmowego. Gdy nie dostrzegamy przedmiotu zagrożenia, zazwyczaj nie odczuwamy lęku. Na przykład możemy zupełnie nie odczuwać lęku wchodząc do pomieszczenia wypełnionego trującym, ale bezwonnym gazem lub napromieniowanego substancjami radioaktywnymi. Niemniej jednak zdarzają się sytuacje, w których mimo braku uchwytnych sygnałów zagrożenia wyczuwa się grożące niebezpieczeństwo.

Tego typu wyczucie niebezpieczeństwa spotyka się częściej w świecie zwierzęcym niż u człowieka. Przemawia ono za istnieniem ścisłej łączności ustroju z jego środowiskiem i za zdolnością ustroju projektowania się w przyszłość (wspólna czasoprzestrzeń ustroju i środowiska).

Do lęków biologicznych można zaliczyć lęki na podłożu seksualnym. Indywidualne życie nie jest tu wprawdzie zagrożone, ale zagrożone jest życie gatunku. Oczywiście zachowanie seksualne jednostki nie wpływa na możliwości przeżycia gatunku, ale niemniej drugie prawo biologiczne jest tak silnie zaprogramowane w strukturę każdego ustroju, że nieraz bierze górę nad pierwszym prawem. Wszelkie więc jego naruszenia mogą się odbić na czynnościach ustroju i są sygnalizowane lękiem. Lęk związany z życiem seksualnym występuje najczęściej w postaci gwałtownych ataków lękowych lub stałego napięcia lękowo-agresywnego.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>