Kulturowy aspekt drugiego prawa biologicznego

W świetle prawa zachowania życia gatunku życie jednostki ma sens tylko w łączności z innymi żywymi istotami: jednostka dąży do złączenia się z drugą, by mogło się spełnić prawo zachowania gatunku. Człowiek opiekuje się swym potomstwem, przedkładając ten cel nad inne, bardziej egoistyczne cele. Związek z potomstwem, zwłaszcza u zwierząt wyższych, jest tak silny, że wyraźnie przeczy samotności żywych istot. U człowieka prawo zachowania życia gatunku rozszerza się na wartości kulturowe.

Dzięki abstrakcyjnym właściwościom układu nerwowego (niezwykle długi łuk odruchowy oddzielający receptory od efektorów) człowiek może oderwać się od konkretnej sytuacji i zachowywać łączność nie tylko z jednostkami bezpośrednio z nim związanymi prawem zachowania gatunku (partner seksualny, potomstwo), lecz też z jednostkami i ich dziełami odległymi w czasie i przestrzeni. Człowiek wchodzi w gotowy system symboli stworzony przez setki pokoleń ludzi żyjących przed nim i sam wnosi drobną cząstkę do tego systemu. Stanowi on pożywkę dla metabolizmu informacyjnego, bez niego ten ostatni uległby atrofii i mózg ludzki nie mógłby się rozwijać, gdyż jego rozwój jest ściśle uzależniony od intensywności metabolizmu informacyjnego. Świat kultury, tzw. noo- sfera, jest do życia człowiekowi równie potrzebny jak biosfera (środowisko biologiczne człowieka).

Gdy spojrzymy na jednostkowe życie ludzkie na tle jego powiązań biologicznych i kulturowych, tzn. nie odrywając go od biosfery i noosfery, jawi się nam inna perspektywa śmierci. Jej groźne znaczenie maleje. Staje się epizodem w nurcie umierania i zmartwychwstania charakterystycznym dla życia. Jednostka jest śmiertelna na tle nieśmiertelności życia. Przedstawione rozumowanie jest niewielką pociechą, gdy trzeba samemu umierać i gdy ze śmiercią zapada się cały świat jednostkowy.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>