Chory w otępieniu organicznym

Chory w otępieniu organicznym żyje w stałym niepokoju, że może nie zrozumieć tego, co wokół niego się dzieje, i nie podołać zadaniom, które przed nim stawia codzienne życie. Niepokój ten może być maskowany brawurową postawą, jak to się dzieje w wypadkach podwyższenia nastroju (euforii), albo też może go zmniejszyć kurczowe trzymanie się utrwalonych stereotypów i unikanie nowych sytuacji. Chory porusza się wówczas na terenie dobrze mu znanym. Gdy jednak znajdzie się w nowej sytuacji, trudnej, wymagającej większego wysiłku, wówczas łatwo występuje tzw. reakcja katastroficzna Goldsteina. Chorego ogarnia silny lęk, który z kolei prowadzi do gwałtownej dezorganizacji jego procesów psychicznych, czyli do ostrego zespołu psychoorganicznego. W ostrych zespołach psychoorganicznych granica między jawą a marzeniem sennym nie jest ostra. Elementy jednego mieszają się z elementami drugiego. Wpływa to oczywiście na nasilenie się lęku.

W zaburzeniach hamowania łatwo dochodzi do gwałtownych reakcji lękowych i agresywnych, które normalnie są tłumione przez działanie hamulcowe różnorodnych zapisów pamięciowych.

Zapisy te nie giną, jak dzieje się to w ostrych i przewlekłych zespołach psychoorganicznych, bo gdy taki chory jest w normalnym nastroju, łatwo może je wywołać, ale w chwilach napięcia emocjonalnego zostają wyłączone, toteż reakcja emocjonalna występuje jakby w „nagiej” postaci. Każde silne uczucie redukuje do pewnego stopnia bogactwo struktury czynnościowej i zmywa z niej engramy pamięciowe, które normalnie ją wzbogacają. W charakteropatiach ta redukcja jest znacznie silniejsza. Zasadniczy ruch w świecie otaczającym sprowadza się do dwóch postaw „do” i „od”. Przy tym ta druga jest bardziej dynamiczna, gdyż ucieczka i atak wymagają większego wyładowania energii niż zbliżenie.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>